Дали некогаш сте забележале како некои луѓе минуваат низ животот со некоја леснотија без напор? Вистинските можности како да го наоѓаат патот до нив, додека други постојано се борат со чувството дека тропаат на затворена врата. Иако имаме тенденција да веруваме дека тоа е судбина или чиста среќа, одговорот е многу побанален и лежи во нашиот мозок.
Јапонската жена невробиолог Нобуко Накано со години ги проучува механизмите зад она што го нарекуваме среќна околност. Нејзиниот заклучок е јасен: чувството на исполнетост не е добивка на лотарија. Станува збор за активна состојба на умот, биологија и секојдневни микро-навики кои директно го менуваат начинот на кој ја доживуваме реалноста.
Ако прифатиме дека среќата е процес што го насочуваме сами, еве кои 7 принципи д-р Накано ги истакнува како клучни.
1. Фокусот ја менува перцепцијата
Луѓето кои се чувствуваат среќни немаат живот без проблеми. Разликата е во тоа што нивниот мозок научил да филтрира информации. Кога свесно го фокусираме нашето внимание на наоѓање решенија, префронталниот кортекс почнува да гледа можности таму каде што некој друг би видел само непремостлива пречка.
2. Сонот како биолошка поддршка
Внатрешниот мир е неразделно поврзан со телото. Хроничниот замор ги зголемува нивоата на кортизол и буквално го стеснува нашето видно поле, правејќи нè напнати. Од друга страна, стабилниот ритам на спиење, утринската светлина и храната богата со триптофан (како јајца и риба) го стимулираат производството на серотонин. Кога неврохемијата е во рамнотежа, ние природно стануваме порелаксирани и поотворени.
3. Здрав егоизам и јасни граници
Постојаното задоволување на другите на наша штета е сигурен пат кон исцрпеност. Накано ја нагласува важноста да ги препознаеме сопствените потреби и да го заштитиме нашиот личен простор. Кога ќе престанеме да живееме според очекувањата на другите луѓе и ќе се усогласиме со нашите вредности, го стабилизираме допаминот и ја враќаме здравата внатрешна мотивација.
4. Упорност наместо откажување
Секој неуспех е само повратна информација, а не конечна пресуда. Наместо да се откажеме штом ќе удриме во ѕид, истрајноста да продолжиме и повторно да се обидеме практично ги зголемува шансите за добар исход. Упорноста не е ништо повеќе од доверба во сопствениот напор и процесот во кој се наоѓаме.
5. Моќта на малите промени
Кога отстапуваме од нашата вообичаена рутина, без разлика дали станува збор за избор на различен пат до работа, започнување спонтан разговор или посветување на ново хоби, отвораме простор за неочекуваното. Со промена на нашите дневни шеми, ги прошируваме нашите хоризонти и си дозволуваме да доживееме нови искуства.
6. Отвореност кон луѓето
Можностите ретко доаѓаат во вакуум; најчесто ни доаѓаат преку други луѓе. Кога градиме пријатни социјални контакти и остануваме искрено отворени за нови познанства, создаваме повеќе допирни точки со светот, а со тоа и повеќе можности за нешто добро да се случи.
7. Несебичност што нè исполнува
Едно од најинтересните откритија на невронауката е дека помагањето на другите ги активира центрите за задоволство во мозокот посилно од нашата сопствена добивка. Кога му посветуваме некому внимание, поддршка или време, не му помагаме само нему, туку директно правиме нешто добро за нашата сопствена психолошка состојба, се чувствуваме поисполнето и посреќно, пишува Стил.рс
